środa, 14 grudnia 2016

Szkicownik I


Siedziałam w pracowniczej kuchni popijając mleko z kawą i czytając "Sztukę wojny". Jednak podniosłam się z krzesła i czmychnęłam w stronę wyjścia, gdy tylko zobaczyłam, że wchodzi. Kątem oka widziałam, że podchodzi do blatu i z szafki nad zalewem wyciąga szklankę. I już niemal udało mi się uciec, kiedy usłyszałam, że wypowiada moje imię. Przystanęłam i zacisnęłam powieki, jakby miało to sprawić, że stanę się niewidzialna. 
- Czy ty mnie unikasz? 
Próbowałam zebrać myśli. Odwróciłam się. 
- A gdybym unikała, zrozumiałbyś to? 
Nie odpowiedział. 
- No właśnie. Więc nie pytaj. Mamy się dogadywać w pracy, a nie w trakcie przerw. 
- Przecież zawsze się dogadywaliśmy, a teraz sztywniejesz na sam mój widok i uciekasz kiedy tylko możesz. 
Spojrzałam na niego jak na kosmitę. 
- Jesteś tak głupi czy tylko udajesz? 
Znowu nie potrafił odpowiedzieć. 
- My nigdy się nie dogadywaliśmy, bo nigdy szczerze i prawdziwe nie rozmawialiśmy. Bo nigdy nie mieliśmy o czym. 
Odgarnęłam włosy opadające mi na czoło do góry, co nigdy nie było moim nawykiem, bo zawsze miałam je związane w koński ogon. 
- Posłuchaj mnie uważnie, bo nie zamierzam wracać do tego tematu nigdy więcej. Bardzo długo wierzyłam w naszą przyjaźń. Że jeśli w końcu uda nam się naprawdę porozmawiać, to stworzymy prawdziwą przyjaźń. I bardzo długo wierzyłam, że możemy być bliscy jak rodzeństwo, że to jest nam pisane. Bardzo... I kiedy w końcu odpuściłam, kiedy w kocu ta nadzieja przestała mnie prześladować, pojawiasz z się tutaj jako nowy pracownik. Uśmiechnięty i pewny siebie, jakbyśmy zawsze byli bliskimi przyjaciółmi, zwracasz się do mnie! I szczerze? Czuję się jakbym dostała od losu w twarz. 
Milczał i widziałam, że próbuje nadążyć za tym, co mówię. Miałam jednak nadzieję, że to wszystko go przenośnie i sam zacznie trzymać się ode mnie z daleka. 
- Ale widzisz, nie to jest najgorsze. 
Usłyszałam, że mój głos się zmienił.Stał się bardziej zrozpaczony. Jakbym tonem głosu błagała, by dał mi spokój. 
- Po tych wszystkich latach, teraz dokładnie wiem co zrobić, byś nie potrafił trzymać się ode mnie z daleka. Wiem jaka powinnam być wtedy i że dokładnie to samo zadziałałoby teraz. Wiem co zrobić, by samo cie do mnie pchało. 
Wzięłam głęboki wdech.  
- I najbardziej się boję, że właśnie teraz to robię.

blog wspiera akcję:

blog wspiera akcję: